Η πολιτική του φόβου το 2020

dromos_koronoios_fovia_slide-654×365
0

politiki

Η πολιτική του φόβου το 2020

 

Γράφει ο Παύλος Πατρινιός

 

Ένα κάπως περίεργο κείμενο, δεν έχει καμία σχέση με το ύφος και τη θεματολογία των προηγούμενων αλλά θεώρησα καλή την ευκαιρία για παραγωγή τροφής για σκέψη.
Στις γραμμές που ακολουθούν θα διαβάσετε για την Πολιτική του Φόβου, το λεγόμενο Fear of Politics,
με αφορμή την συμπλήρωση 19 χρόνων από το διπλό τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά της Νέας Υόρκης, μια επέτειος σε μια περίεργη χρονιά.

Θα έλεγε κάποιος πώς κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, κάθε φορά που οι εξουσιάζοντες θέλουν να περάσουν μέτρα
που σε κάθε άλλη περίπτωση θα έπεφταν πάνω στην λαϊκή άρνηση, χρησιμοποιούν τον φόβο.
Με την δημιουργία ενός κλίματος «τρομοκρατίας» εντείνεται ο υποσυνείδητος φόβος γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί και αυτόματα περιορίζονται οι αντιδράσεις.

Αν πάρουμε μια δεδομένη ανάλυση της δομής του φόβου έχουμε το τρίπτυχο της αντικειμενικής απειλής στην κορυφή
η οποία αναλύεται στις υποκειμενικές επιπτώσεις. Δηλαδή το πώς θα μας επηρεάσει σαν μονάδες,
καθώς και τις αντικειμενικές- κοινωνικές επιπτώσεις, όπου αναφερόμαστε στο κοινωνικό σύνολο.
Οπότε, αν λάβουμε για παράδειγμα σαν δεδομένη την απειλή της τρομοκρατίας,
το πρώτο κρατούμενο είναι ότι κινδυνεύει η κοινωνία από ένα ενδεχόμενο χτύπημα
και κατά συνέπεια, σαν δεύτερο κρατούμενο, ότι κινδυνεύουμε και εμείς οι ίδιοι.
Χωρίς όμως να αναλογιζόμαστε ούτε το πώς, ούτε το πότε θα γίνει αυτό τα χτύπημα που θα μας βλάψει.
Το μόνο που γνωρίζουμε είναι η γενική απειλή και υποσυνείδητα αναπτύσσουμε άμυνες.
Περιμένουμε κάποιον «πεφωτισμένο ηγέτη» ή κάποια ισχυρή πολιτική κίνηση που να μας δώσει την ελπίδα και την ασφάλεια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ΗΠΑ του 2001,
όπου μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου και την καλλιέργεια μέσω των ΜΜΕ ενός κλίματος τρομοκρατίας,
δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα μέτρα, που σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα περνούσαν από Κονγκρέσο και Γερουσία αντίστοιχα.
Όλα αυτά υπό την απειλή του φόβου και της τρομοκρατίας, βρισκόμενοι μπροστά στις επιλογές του «Υou are either with us or against us»,
που εκφώνησε ο ίδιος ο Πρόεδρος Bush.

Αν θέλετε τώρα σας ας πάω και σε κάτι πιο δικό μας, ας αναλογιστούμε ότι από το 2008
και για μια δεκαετία βρισκόμασταν υπό μια διαρκή τρομοκρατία, τη διαρκή απειλή του δίπολου ευρώ και δραχμής.
Τα μέτρα που πέρασαν από το ελληνικό κοινοβούλιο τα χρόνια της κρίσης,
δεν υπήρχε καμία περίπτωση να περάσουν την περίοδο του 2004, για παράδειγμα.

Τολμώ τώρα να κάνω την σύγκριση, η απειλή ή οι απειλές του τότε ήταν κάτι άγνωστο,
κάτι που όσες πιθανότητες είχε να πλήξει τον καθένα ξεχωριστά άλλες τόσες και περισσότερες είχε να μην.
Τότε οι άνθρωποι συσπειρώθηκαν, έγιναν μια γροθιά απέναντι σε έναν εχθρό που όμως μέτρησαν την δύναμη του, είδαν το μένος του.

Άρα ρωτώ ο ταπεινός, το θέμα σήμερα είναι,
ότι ο εχθρός είναι αόρατος και τον αγνοεί επιδεικτικά τόσο μεγάλη μερίδα πληθυσμού ή ότι οι αλλαγές στην κοινωνία ήταν τέτοιες που έφεραν δυσπιστία και αποστασιοποίηση;
Ο ηγέτης ή οι ηγέτες του σήμερα δεν ήταν αρκετά πεφωτισμένοι, οπότε θεωρήσαμε ότι η πολιτική κριτική μπαίνει πάνω από το όφελος της κοινότητας;
Ή η τρομοκρατία ήταν κάτι ανώτερο από την πανδημία οπότε όλοι αναπόφευκτα θεωρούσαν πιο πιθανό να πέσουν θύματα τρομοκρατικής ενέργειας από το να νοσήσουν;
Απορίες της Παρασκευής…

Η πολιτική του φόβου το 2020

ergasia.gr